مرغ سحر

شب ها

سینا — Fri, 21 Oct 2011 12:10:01 GMT

شب ها که دریا، می کوفت سر را
بر سنگ ساحل، چون سوگواران؛

شب ها که می خواند، آن مرغ دلتنگ،
تنهاتر از ماه، بر شاخساران؛

شب ها که می ریخت، خون شقایق،
از خنجر ماه، بر سبزه زاران؛

شب ها که می سوخت، چون اخگر سرخ
در پای آتش، دل های یاران؛

شب ها که بودیم، در غربت دشت
بوی سحر را، چشم انتظاران؛

شب ها که غمناک، با آتش دل،
ره می سپردیم، در زیر باران؛
غمگین تر از ما، هرگز نمی دید
چشم ستاره، در روزگاران !

ای صبح روشن ! چشم و دل من
روی خوشت را آئینه داران !
بازآ که پر کرد، چون خنده تو
آفاق شب را، بانگ سواران !

نابودی .....

سینا — Fri, 7 Oct 2011 15:30:07 GMT

دیگر عشقی عیان نمی بینم
عاشقی در جهان نمی بینم
در سراپرده قساوت ابر
ذره ای آسمان نمی بینم
قهرمانان، شبانه پژمردند
سروری قهرمان نمی بینم
زین غزل های روزگار خزان
وصف ملک کیان نمی بینم!
در جریانی که بعد می آید
جز غم این زمان نمی بینم...

صدا کن مرا

سینا — Sun, 2 Oct 2011 14:32:15 GMT

صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینة گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی‌کرد.

مرغ سحر

سینا — Wed, 3 Aug 2011 10:23:29 GMT

ای دل من رفته چو خون در رگ و پوست

هرچ آن به سرآیدم ز دست تو نکوست

ای مرغ سحر توصبح بر خاسته ای

ما خود همه شب نخفته ایم از غم دوست

تنها

سینا — Fri, 8 Jul 2011 20:47:14 GMT

ای کاش میدانست

یعنی از کودکی میدانست

اگر تنها آمد و در آخر کار تنها میرود

در میانه راه به تنها نیاز دارد

تا در پایان هادی خانه ابدیش باشد

پس کلمه را آنچنان ندانسته آموخت که بجای تنها، تنها ماند